دکتر غروی راهی اوین شد

در پی تأیید حکم شش ماه حبس دکتر سید علی اصغر غروی به جهت کتابت مقاله‌یی تحت عنوان «امام پیشوای سیاسی یا الگوی ایمانی» در روزنامه بهار مورخ اول آبانماه 1392، و بازداشت موقت به مدت 63 روز، وی پس از احضار به دائرۀ اجراء احکام دادگاه فرهنگ و رسانه، امروز در آستانه هفتاد سالگی برای گذراندن باقیماندۀ محکومیت خود راهی زندان شد.
لازم به ذکر است که اجراء این حکم در شرایطی صورت می‌گیرد که درخواست تعلیق یا تبدیل حکم از سوی وکیل نامبرده به جهت عمل جراحی صورت گرفته در روزهای اخیر و نیز بیماری‌های مبتلا به از قبیل تحلیل پیشرفته اعصاب حسی و حرکتی اندامها، کمر درد (ناشی از تنگی کانال نخاع و بیرون زدگی دیسک)، درد مفاصل، مشکلات قلبی و عروقی، مورد پذیرش مراجع قضایی قرار نگرفته است.
همسر دکتر غروی از مشاهدات خود در روز یکشنبه 23 شهریورماه 1393 چنین می‌گوید: گرچه آقای غروی برای هفتمین بار قدم در زندان نهاده است اما این اولین بار بود که با پای خودمان و بدون هجمه و یورش و برای گذراندن یک حکم مشخص قضایی عازم زندان بودیم. به محض ورود به دفتر کل دادگاه فرهنگ و رسانه، مسؤول دفتر با مشاهده وضعیت جسمانی آقای غروی که به سختی راه می‌رفتند، سؤال کرد که «مطمئنید که آمادگی ورود به زندان را دارید»؟ آقای غروی هم پاسخ دادند «من در سن هفتاد و سه سالگی از بیماریهای بسیاری رنج می‌برم و به همین جهت وکیل و همسرم قبلاً اقداماتی انجام داده‌اند تا بلکه بخش اجراء احکام به وضعیت پزشکی خاص بنده عطف توجه نمایند اما مؤثر نیفتاده است». مسؤول مربوطه ضمن ابراز نگرانی از پیامدهای احتمالی اجراء حکم حبس برای سلامتی آقای غروی، در نهایت حکم انتقال را با تأکید بر شرایط جسمی خاص ایشان، صادر و با احضار یک مأمور انتظامی دستور انتقال به اوین را ابلاغ کرد. هنگامی که مأمور انتظامی قصد داشت به دستهای آقای غروی دست بند بزند، ایشان امتناع کردند و گفتند «هرگز حاضر نیستم دستبند بزنم» مأمور انتظامی با ادب گفت که چاره‌یی ندارد و این قوانین انتقال زندانیان است. در نهایت مسأله به دفتر اصلی حفاظت کشیده شد و سرهنگ مسؤول، با مشاهده حال جسمی دکتر غروی که به سختی حتی قدم بر می داشت ـ چه برسد به فرار! ـ دستور داد که ایشان با دو مأمور (بجای یک مأمور) و بدون دست بند منتقل شوند.
خلاصه قدم زنان به همراه دو مأمور از دادسرای فرهنگ و رسانه تا کلانتری بازار پیاده رفتیم. در آنجا به ما اعلام شد که زمان انتقال زندانیان به اوین، ساعت 4 بعد از ظهر است و آقای غروی باید تا آن زمان در بازداشتگاه کلانتری اقامت داشته باشد. اصرار بنده برای جلوگیری از این کار موثر نیفتاد و در نهایت ایشان به زیرزمین کلانتری انتقال یافتند تا به همراه دیگران به زندان اوین منتقل شوند.  گرچه رفتار بسیاری مسؤولان و مأموران دادسرای فرهنگ و رسانه، انصافاً محترمانه و ستودنی است اما سؤال اینجاست که آیا این شیوه انتقال به زندان، برای پیرمردی هفتاد و چندساله که خودش با پای خود برای اجرای حکمش به دادگاه مراجعه کرده؛ و جرمش، نه قتل و زورگیری و اختلاس، بلکه نگارش مقاله‌یی در دفاع از ساحت امامت ابدی امیرالمومنین (ع) است؛ آن هم در دادگاهی که به نام «فرهنگ» مزین است، شایسته می‌باشد؟
واقعۀ غدیر خم بواسطۀ تفسیر متفاوتی که شیعه و سنی از آن دارند، تبدیل به اصلی‌ترین محل نزاع این دو فرقۀ اسلامی شده است. اهل سنت این مراسم را اعلام دوستی پیامبر و حضرت علی می‌دانند و اهل تشیع آن را اعلام خلافت امیرالمؤمنین توسط خاتم الانبیاء. از طرفی تفسیر شیعیان از این واقعه، مستمسک برخی گرایش‌های غالب مذهبی درون ایران، برای توجیه حکومت دینی است که با مردم‌سالاری به تضاد می‌رسد. اما تفسیر سوم و کمتر شنیده ‌شده‌ای از این ماجرا نیز وجود دارد. به باور برخی دین‌پژوهان از جمله سید علی اصغر غروی، در واقعه غدیر خم، پیامبر، حضرت علی را به عنوان امام و پیشوای دینی جامعه یا به تعبیر علامه آیت الله غروی، در مقام زعامت کبری معرفی نمود و نه خلیفه مسلمین. البته معرفی علی (ع) به عنوان الگوی ایمانی، منافاتی با بیعت مردم با ایشان برای خلافت نداشته و به گواهی تاریخ و سخنان حضرت در نهج البلاغه، ایشان برای این امر عرفی، شایسته‌تر از سایرین بود ولی در مقاطع مختلف، حقشان در این زمینه ضایع گردید. بدیهی است نگاه اینگونه به ماجرای غدیر، گرچه یکی از باورهای بنیادی بسیاری از شیعیان را به چالش می‌کشد، ولی از طرفی باعث آشتی آبرومندانه تشیع و مردم‌سالاری می‌شود و راه را برای برقراری حکومت مردم بر مردم در ایران هموار می‌کند.