دفتر نشر آثار علامه حکیم سید محمد جواد موسوی غروی

کد : 606
تاریخ انتشار : 1392/07/09

حلیّت ذبائح اهل‌كتاب

باز با مستندآوردن آيات و احاديث «قطعي ‌الصدور» به اثبات اين معني پرداخته كه؛ نام و ذكر خدا در ذبح حيوان، آن است كه در نيّت ذابح‏،‌كه اصولاً، هم قصاب است و هم مصرف‌كننده گوشت، ‌اين باشدكه گوشت حيوان مذبوح در راه خدا و تعالي انسان مصرف شود، نه اينكه گوشت را بخورند و پشت سر بت‌ها بدوند و به پاي مقاصد آنها جان‌فشاني كنند. بلکه اين تواني را كه از اين گوشت بدست آورده‌اند در راه رضا و خشنودي حق مصرف نمايند. بناءبراين اگر ذابح، مسلمان باشد و به هنگام ذبح هم بارها نام خدا را بر زبان جاري كند، ولي اين گوشت در راه حمايت از بتها و ظالمان و جباران صرف شود، و يا هر انساني كه از آن قدرت جسمي و ذهني يافته، دست به معصيت و عصيان و سرپيچي از اوامر و نواهي الهي بزند، در واقع اين حيوان «ذُبِحَ عَلَى النُّصُب»[i] بوده و گوشتش حرام گشته است.[ii]
 
[i]  ـ مائده 3 .
[ii]  ـ ر.ک. فقه استدلالي ـ بخش دوم: پيرامون برخي احكام فقهيه.
ارسال نظر
*