دفتر نشر آثار علامه حکیم سید محمد جواد موسوی غروی

کد : 2572
تاریخ انتشار : 1396/04/04

تبریک عید فطر مبارک

سال 1438 قمری، مطابق با چهارم تیرماه 1396 شمسی
بسم الله الرّحمن الرّحیم
باز هم سالی بر مسلمانان گذشت که هیچ برکت و افزونی برای آنها نداشت و جز خرابی و دمار و خون‌ریزی و هلاک حرث و نسل ثمری عاید ایشان نگشت. علاوه بر اینها، بر دشمنی‌ها و افتراقات و شقاق فیمابین افزودند، و سلاح بیشتری را از اجانب و دشمنان خود خریداری کردند، تا در موقع مقرر و مناسب به جان هم افتند و تا می‌توانند، بناء به درخواست اعداءشان، هرچه توان دارند و تا جایی که امکان دارد، دستاوردهای مادی و معنوی خود را به ویرانه‌هایی چون حلب، موصل، اِدلب، رقه، قندوز و مانند اینها مبدل سازند و به باد فناء دهند و به جهانیان ثابت کنند که دینشان دین خشونت است و خدای‌شان معلم خراب و دمار، و خودهاشان هم از تمدن و همزیستی مسالمت‌آمیز و آشتی و صلح انسانی هیچ بویی نبرده‌اند. و البته همانگونه که در سالهای گذشته هم عرض کردم، هیچ مصلح و بزرگتری هم ندارند که مانند پاپ در مرکزی معین نظارت بر همۀ مسلمان‌ها داشته باشد و سخن او فصل الخطاب گردد.
در این میان البته این دشمنی‌ها به رفتارهای زورگویانه حاکمیت‌ها با ملتهای خود نیز مبدل می‌گردد. از جمله اینکه امسال نیز همانند سال گذشته از اواخر دیماه 1395، نیروهای امنیتی و اطلاعاتی به احضار خویشان و نزدیکان اینجانب اقدام کرده‌اند و از اول ماه رمضان 1438 بر دامنۀ این احضارها افزودند تا سرانجام موفق شدند از اقامۀ نماز عید فطر امسال هم بمانند چند سال گذشته جلوگیری نمایند. در طول این سال‌ها نامه‌های متعددی به مقامات مسؤول و ذی‌ربط مثل وزراء اطلاعات و رؤساء جمهوری نگاشته‌ام ولی دریغ از کلمه‌یی پاسخ مثبت یا منفی. همان اتفاقاتی که در گزارش سال قبل نوشتم، به جای تبریک امسال هم عیناً اتفاق افتاد، با این تفاوت که امسال چند روز به پایان ماه رمضان اینجانب اصفهان را ترک گفتم و به شهر دورافتاده‌یی رفتم، ولی حضرات دست بردار نبوده‌اند.
یکی از بهترین جلوه‌های یک نظام اسلامی، با نام جمهوری اسلامی ایران، جلوگیری از اداء یک واجب عینی است، هم نماز جمعه و هم نماز عیدین. و حداقل بر این امر می‌توان گفت مبارک بادا! هرچند برای حلول عید فطر، با اوضاعی که مسلمانان برای خود درست کرده‌اند، تبریک گفتن هیچ مفهوم معنوی و الهی ندارد و سوگواری کردن و خون دل خوردن با دستها و زبان بسته سزاوارتر است.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
سید علی اصغر غروی
ارسال نظر
*